Ware vriendschap hoeft geen illusie te zijn

Ware vriendschap

Aandacht en liefde. Het zijn de twee ingrediënten die de meeste onderdelen van het leven meer glans geven. Intenser en dus waardevoller maken. Eten wordt er smakelijker van, werkaamheden geven een beter eindresultaat en vriendschappen zullen er ongetwijfeld hechter door worden. Het is zo simpel als wat, zou je zeggen, om je leven meer inhoud te geven.

“Ware vriendschap hoeft geen illusie te zijn” verder lezen

Obstacle week

Obstacle week

Het was me het weekje weer wel. “Met hindernissen”, zoals mam altijd placht te zeggen. Obstacle is het moderne woord voor iets wat weliswaar hinderlijk is, maar ergens toch ook vermakelijk. Het vermakelijke heb ik zo snel niet kunnen vinden. Het begon allemaal met een vervelend gevoel ergens daar onderaan op mijn rug, dicht bij een opening waar we met z’n allen liever niet over praten. “Obstacle week” verder lezen

Verkeersverwachting en mijn bange hart

Verkeersverwachting

Lieve mede-weggebruikers,

Staan jullie ’s morgens wel eens op met het gevoel alsof je in ernstige mate opgefrommeld hebt gezeten? Opgevouwen, teruggeslagen, uitgerold, zoiets? Ik wel. Specifieker gezegd: bijna elke dag. Dat heeft niets met jullie of met jullie verkeersgedrag te maken, maar veel meer met mijn lichamelijke gesteldheid. Nee, dat lijf van mij is niet echt als “in optima forma” te omschrijven, om maar eens een understament te gebruiken. “Verkeersverwachting en mijn bange hart” verder lezen

Een dag om lief te hebben

Dag om lief te hebben

Zondagmorgen 08.30 uur. Eigenlijk wil ik nog lekker lui blijven liggen in mijn coconnetje van zachte donzigheid, maar ik zie de zon door de gordijnen piepen en G. staat te rommelen in de badkamer. Ik peins over de dag die voor ons ligt. Buiten, onder de parasol, ontwikkelt zich een dag om lief te hebben. We dekken de tafel met kranten, tijdschriften, brood, koek, telefoons, espresso en thee. “Een dag om lief te hebben” verder lezen

Sound of Silence

Sound of silence

Hello darkness, my old friend …… De eerste keer dat ik deze woorden hoorde zal inmiddels zo’n 50 jaar geleden zijn. Het zijn de beginwoorden van de song Sound of Silence. Mijn kennis van de Engelse taal moet nog zeer beperkt geweest zijn en toch kon ik de tekst moeiteloos meegalmen. Het lijkt erop alsof de woorden voor altijd verankerd zijn in mijn brein, want ook nu poppen ze vanzelf op uit mijn hoofd als ik de eerste maten van de melodie hoor. Het kan ook bijna niet anders, want het vinyl was destijds letterlijk grijs gedraaid, iets wat gepaard ging met de nodige tikjes en krakjes. Een verfoeid fenomeen toen; nu verheerlijken we dit soort oubollige zaken graag met de term nostalgie. “Sound of Silence” verder lezen