Twijfelgevalletje

Twijfelgevalletje

Geef verstokte espresso-drinkers van die lauw-bittere automatenkoffie of schotel fanatieke losse theedrinkers zielige Pickwick hengelzakjes vol gruis voor en ze worden krijsend wakker bij de eerste slok. Zowel G. als ik ondergaan deze nachtmerrie tegelijkertijd op die bewuste zaterdagmiddag. Geschonken in kartonnen bekertjes, ook nog ‘ns. Grotere armoede bestaat niet. Oke, het is bijzaak op deze dag, want het gaat op dat moment om heel andere zaken die informatief en boeiend zijn, maar toch moeten we erg ons best doen om er vrolijk bij te blijven kijken. 

Na afloop van al dat interessants, hebben we niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Op naar de eerste de beste gelegenheid waar men iets fatsoenlijks weet te serveren tegen droge kelen. Een hapje erbij zou ook niet slecht zijn, aangezien de bammetjes al ruim 5 uur geleden genuttigd zijn. Vanuit de automobiel keuren we een aantal locaties. En ja, dan heeft vrouwtje Eetplezier altijd wel iets te mekkeren. Te duister, geen mensen te zien, te café-achtig, oh neee, dit ook niet, slechte recensies over gelezen etc. etc. “Twijfelgevalletje” verder lezen

The High Kings te gast bij Podium Reimerswaal

The High Kings

Vroeger, toen tickets voor theatervoorstellingen (in die tijd heetten die dingen trouwens nog gewoon kaartjes) nog behapbare prijzen hadden, waren G. en ik ten minste vijf à zes keer per jaar te vinden in het theater. Alle stress er keihard uitlachen bij Jochem Myjer of wegdromen bij de poëtische teksten van Boudewijn de Groot.

Nu anno 2018 de prijzen van de meeste tickets bijna niet meer onder de € 30,00 liggen, vind ik dat echt teveel voor twee uurtjes vermaak. Reken daarbij je pauzedrankje nog en eventuele brandstofkosten en je rekensommetje is snel gemaakt. Kwestie van prioriteiten stellen. Ik geef dan de voorkeur aan een fijn flesje wijn of een diner voor twee. Sorry, theaterproducenten. “The High Kings te gast bij Podium Reimerswaal” verder lezen

Bulgur mijn eerste kennismaking

Bulgur

Van oudsher opgevoed met ontelbaar veel wijze lessen op het gebied van gevarieerd eten én een Nederlands Voedingscentrum dat dit tijdens mijn beginperiode van zelfstandigheid ook nog eens indringend en consciëntieus bleef herhalen, kan ik bijna niet anders meer dan elke dag een andere maaltijd te verzinnen. Indoctrinatie heet dat. Brainwashen. Op den duur herken je maar één richting: de weg die jou zo vaak is voorgesteld.

Enfin, doet er ook allemaal niet toe. Feit blijft wel dat mijn hang naar variatie in het voedingspatroon het altijd zal blijven winnen van mijn trek in smakelijke, doch vaak minder gezonde maaltijden. Uiteindelijk resulteert dat bijna vanzelf in een levensstijl volgens het 80/20 principe. “Bulgur mijn eerste kennismaking” verder lezen

Italiaanse crostata van ricotta en marsala

Crostata van ricotta en marsala

Eenmaal wakker op zaterdag, hoorde ik de regen al vroeg tegen mijn slaapkamerramen kletteren. Koud zou het ook worden, voorspelde het weervrouwtje de avond ervoor. Winterjas kon uit de kast en de paraplu erbij!

En zo geschiedde. Ook na het ontbijt bleef het somber en druilerig weer. Geen dag om erop uit te trekken. Gelukkig had ik de alternatieven al op een rijtje staan: het werd mijn halfjaarlijkse fröbel- en bakdag. In mijn geval moet ik dit zeker niet te vaak willen doen, aangezien het veelvuldig zorgt voor hoge doses frustratie. En dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn van “lekker bezig zijn in de keuken”.  “Italiaanse crostata van ricotta en marsala” verder lezen

Blueness Bar inspired bij Sergio Herman

Blueness Bar gefrituurde wontons

Naar “de overkant” gaan is voor mij bijna te vergelijken met een short break, een kleine vakantie. Alles is er anders dan thuis. Oké, het landschap is er net zo vlak en ook de zilte zeewind is hier permanent aanwezig, maar de mensen lijken er onbezorgder dan in mijn omgeving en er heerst naar mijn gevoel continu een feestelijke, Bourgondische stemming. Nog net geen Ibiza, hoewel een stadje als Cadzand-Bad gevaarlijk dicht in de buurt begint te komen.

Je snapt niets van die overkant? Laat het me je uitleggen. Ik woon op Zuid-Beveland, een eiland dat behoort tot de provincie Zeeland. Zeeuwser kan niet. Alle stereotypen die Zeeland kenmerken zijn hier een vast onderdeel van het dagelijks leven. Vette klei, duizend dijken en kerktorens, een immer aanwezige ferme westenwind die dag in, dag uit je tere gezichtshuidje martelt, oesters als equivalent voor worstenbrood, maar ook een zekere spaarzaamheid (jawel, daar is-ie), komt mij niet geheel onbekend voor. Zowel in het onbegrensd consumeren als in het starten van een oeverloze, onbeduidende babbel, het is voor mijn autochtone buurvrouw/man vooralsnog geen gesneden koek. Verder zijn mijn buurtjes schattig hoor, niks te klagen. “Blueness Bar inspired bij Sergio Herman” verder lezen

Luilekkerland van Onno & Charlotte Kleyn recensie

Luilekkerland

Uit de reacties heb een winnaar gekozen. 
Dit is: Vera d’Hooghe. Van harte gefeliciteerd, Vera met dit schitterende boek. Je krijgt het zo snel mogelijk toegestuurd.

De appel valt niet ver van de boom. Dat mag je wel zeggen van Onno en Charlotte Kleyn. Vader Kleyn is al zijn hele leven bezig met onderzoeken naar en het publiceren over voeding. Dat doet hij met verve, altijd met een tomeloos enthousiasme en een prettige luchtigheid. Eten en drinken – met name het schrijven erover –  dient wat mij betreft ontdaan te zijn van alle soorten ernst of zwaarmoedigheid, maar vooral zorgeloosheid, genoegen en tevredenheid uit te stralen. Ik kan u verzekeren: dat lukt Onno Kleyn meer dan uitstekend! Nu hij samen met dochter Charlotte het boek Luilekkerland heeft geschreven, lijkt ook zij definitief in de voetsporen van haar lekkerbekkende vader te treden. Charlotte Kleyn studeerde geschiedenis en rondde in 2017 de master Food History af, waardoor zij zich nu culinair journalist en historica mag noemen. “Luilekkerland van Onno & Charlotte Kleyn recensie” verder lezen