Haverkoekjes met honing en kokos

Haverkoekjes met honing en kokos

Suiker is vergif. Daar zijn we het over eens, toch? Of wacht ….. vergif is een woord dat niet echt past in de wereld van culinaire geneugten. Laten we het er op houden dat suiker gewoon minder gezond is dan bijvoorbeeld een stronk boerenkool. Maar wees eerlijk: wie heeft er nu zin om boerenkool weg te knagen bij je geurige kopje thee? Dan smaakt zo’n knapperig koekje toch vele malen beter, nietwaar?

Nu vind ik verpakte koekjes al enkele jaren een grote ergernis. Ofwel er zit een overload aan kunst-en vliegmiddelen in, dat veelvuldig gecombineerd wordt met palm- of raapzaadolie (goedkope vetstoffen), ofwel ze zijn veeeeeel te zoet, ofwel ze smaken nergens naar. In ieder geval is de afbeelding altijd vele malen smakelijker dan de inhoud. Enfin, zelf koekjes bakken dan maar.

Gezondheidsfreaks zullen vast beweren dat onderstaande lekkernij alsnog een ruime hoeveelheid suiker bevat, maar kom op zeg, we hebben het nog steeds over koekjes, niet over droge beschuiten. Bovendien kun je de hoeveelheid zoetstof geheel naar eigen smaak verminderen.

En o, het recept is van Ottolenghi, misschien geeft dat wat meer vertrouwen dan mijn zelfverzonnen baksels.

“Haverkoekjes met honing en kokos” verder lezen

Franse gougères ofwel kaassoesjes

Franse gougères

Een druilerige zaterdagmiddag in Zeeland. Hoe verloopt die?

13.20 Administratie + bankzaken bijwerken. Ook voor mam nog een aantal dingen digitaal te regelen. Makkelijk al die diverse toegangscodes, digid’s en inlogcodes in combinatie met de daarbij behorende scanners en readers. Intussen heb ik een waslijst aan wachtwoorden weten te verzamelen.

13.30 Even opkijken van het gluren naar cijfers en letters: heee, de regen lijkt opeens wel natte sneeuw! Spreek ik het woord sneeuw uit, dan vlieg ik in gedachten altijd terug naar mijn eerste lessen in de Duitse taal: Drei Männer im Schee. Heer Schrijver, immer getooid in een lichtgrijze broek met een zolder van hier tot aan de Himalaya, keek mij licht verbolgen aan als ik de naamvallen weer eens verkeerd had.

Toen het examen naderde, begon ik in te zien dat hij misschien wel eens gelijk kon hebben. Feestjes en uitgaan vond ik aantrekkelijker dan die stomme Duitse naamvallen. Dus ging ik als een idioot stampen, stampen, stampen. Gevolg: nog altijd kan ik de naamvallen opdreunen … mit, nach, bei, seit, von ……Heee, nu wordt het opeens wel er-rug donker buiten.

“Franse gougères ofwel kaassoesjes” verder lezen

Het steunkousenimperium

Mam lijkt tevreden met dat been van haar. Ze kijkt in ieder geval allerminst bezorgd als ze haar kous naar beneden trekt en mij haar scheenbeen toont. “Valt best mee”, verduidelijkt ze voor de honderdste keer. Ook als ik haar afgelopen weken door de telefoon sprak, viel het telkens heel erg mee met dat wondje op haar been.

Maar als ze voor de feestdagen een weekje in mijn huis logeert, kan ik met de beste wil van de wereld niet blij worden van wat ik zie. Een dik onderbeen waar ik putjes in kan duwen, een roodomrande wond en een schilferende huid. Mijn huisapotheek is voor dit soort zaken absoluut ontoereikend, zoveel is me wel duidelijk. “Het steunkousenimperium” verder lezen

Panforte de Italiaanse kerstklassieker

Panforte de Italiaanse kerstklassieker

Hoewel ik van nature helemaal niet zo’n zoetekauw ben, kreeg ik half november al het idee om deze panforte te willen bakken. Ik heb even gewacht, zodat er nu rond Kerstmis van gesmikkeld kan worden.

Deze Italiaanse kerstklassieker is door de noten, zuidvruchten, honing en specerijen heel feestelijk en stiekem ook wel een beetje gezond. Oké, voor dit laatste dien je de suiker even te vergeten. “Panforte de Italiaanse kerstklassieker” verder lezen