Het steunkousenimperium

Mam lijkt tevreden met dat been van haar. Ze kijkt in ieder geval allerminst bezorgd als ze haar kous naar beneden trekt en mij haar scheenbeen toont. “Valt best mee”, verduidelijkt ze voor de honderdste keer. Ook als ik haar afgelopen weken door de telefoon sprak, viel het telkens heel erg mee met dat wondje op haar been.

Maar als ze voor de feestdagen een weekje in mijn huis logeert, kan ik met de beste wil van de wereld niet blij worden van wat ik zie. Een dik onderbeen waar ik putjes in kan duwen, een roodomrande wond en een schilferende huid. Mijn huisapotheek is voor dit soort zaken absoluut ontoereikend, zoveel is me wel duidelijk. “Het steunkousenimperium” verder lezen

Panforte de Italiaanse kerstklassieker

Panforte de Italiaanse kerstklassieker

Hoewel ik van nature helemaal niet zo’n zoetekauw ben, kreeg ik half november al het idee om deze panforte te willen bakken. Ik heb even gewacht, zodat er nu rond Kerstmis van gesmikkeld kan worden.

Deze Italiaanse kerstklassieker is door de noten, zuidvruchten, honing en specerijen heel feestelijk en stiekem ook wel een beetje gezond. Oké, voor dit laatste dien je de suiker even te vergeten. “Panforte de Italiaanse kerstklassieker” verder lezen

Madeleines naar recept van Cees Holtkamp

Madeleines naar recept van Cees Holtkamp

Voor mijn eigen gemoedsrust is het vele malen beter als personen om me heen nooit de term “gemakkelijk” laten vallen. Dat is waarschijnlijk omdat er een enorme diversiteit aan interpretaties te verzinnen is bij dit woord. Wat voor de één appeltje-eitje is, is voor de ander een klus van jewelste. En andersom.

Zo draai ik mijn hand niet om voor het snel en vaardig opstellen van een zakelijke brief. Als vanzelf tik ik zin na zin weg, zonder op te hoeven kijken of na te moeten denken. In minder dan een kwartier gepiept, terwijl ik toch echt mensen ken die er – zwaar zuchtend en zwetend – enkele uren voor nodig hebben. “Madeleines naar recept van Cees Holtkamp” verder lezen

La Cucina Hoogerheide

La Cucina

Na een ietwat teleurstellend bezoek aan glasmuseum het GlazenHuis in Lommel (B), laat de kerkklok van het uitgestorven dorpje drie zware slagen horen. Rond die tijd krijg ik altijd enorme trek in thee. Veel thee. De plaatselijke kroeg, waar iedereen op het terras zit te roken, nodigt hiertoe niet bepaald uit.

En route dan maar. In mijn geheugen staat een fijne locatie in Kasterlee gegrift. Iets met een water en een molen. Vraag me niet hoe we er uiteindelijk geraken, maar we komen ter plekke. Het ziet er nog precies zo uit als in mijn herinnering: warm ingericht, gastvrij en vol met gezellig keuvelende gasten. Espresso en jasmijnthee worden geserveerd op het bekende Vlaamse plateautje met kanten kleedje en voor ieder twee versnaperingen. Na zoveel jaar vind ik dit nog steeds leuk om te zien. Tevreden kijk ik om me heen. Ik zit hier voor de rest van de dag gebakken! “La Cucina Hoogerheide” verder lezen

Afstand

Afstand

Dit wordt een open kaart. Gelieve niet
weg te kijken en geen drukdoenerij.

Geboden toegang is vereist. Volg me
naar de barricades van een dicht gepleisterd
binnenwerk.

Schrik niet. Wees een held en daal af
tot je vloeibaarheid ervaart. Voel de
oorsprong waaruit je zelf bent opgebouwd.

Daar woon ik. Met een raam, een naam,
een bestaan als jij. Betast de wanden van mijn ziel.
Streel, heel, deel de warmte die je in hebt.

Aanschouw de demonen. Het zijn dezelfde
als die van jou, evenals mijn dromen.

Blijf, kijk. Strijk je hand
over mijn wachtend hart. En ik vergeet
de talloze keren dat jij mijn naam vergat.

© Nell Nijssen 03-12-2018