Luilekkerland van Onno & Charlotte Kleyn recensie

Luilekkerland

De appel valt niet ver van de boom. Dat mag je wel zeggen van Onno en Charlotte Kleyn. Vader Kleyn is al zijn hele leven bezig met onderzoeken naar en het publiceren over voeding. Dat doet hij met verve, altijd met een tomeloos enthousiasme en een prettige luchtigheid. Eten en drinken – met name het schrijven erover –  dient wat mij betreft ontdaan te zijn van alle soorten ernst of zwaarmoedigheid, maar vooral zorgeloosheid, genoegen en tevredenheid uit te stralen. Ik kan u verzekeren: dat lukt Onno Kleyn meer dan uitstekend! Nu hij samen met dochter Charlotte het boek Luilekkerland heeft geschreven, lijkt ook zij definitief in de voetsporen van haar lekkerbekkende vader te treden. Charlotte Kleyn studeerde geschiedenis en rondde in 2017 de master Food History af, waardoor zij zich nu culinair journalist en historica mag noemen. “Luilekkerland van Onno & Charlotte Kleyn recensie” verder lezen

Kweepeergelei

Kweepeergelei

Kweepeergelei. Al jaren schoof ik het voor me uit. Maar zoals met zoveel zaken in het leven waaraan twijfel, onzekerheid of angst kleeft, dien je er eigenlijk recht op af te stevenen. De confrontatie aan durven gaan. Er dwars doorheen. In de meeste gevallen zal daarna het overgrote deel van je negatieve gevoelens als sneeuw voor de zon verdwenen zijn.

Persoonlijk was ik er al geruime tijd nooit aan toe gekomen om kennis te maken met het meest afzichtelijke stuk fruit op aarde: de kweepeer. Wat een lelijkerd en wat een gedoe om er van te kunnen genieten! Rauw zijn ze absoluut niet te hachelen, dus je moet ze altijd koken. Niet dat dit veel tijd of energie kost, maar dan volgt nog het uithangen, afwegen, suiker toevoegen etc. etc. “Kweepeergelei” verder lezen

Rode uienrelish met port en pruimen

Herfst! Leisteengrijze luchten, kille avonden. Het is weer tijd voor warme, wollen sjaals, dekentjes op de bank en ook de kaarsjes mogen weer aan. Voor veel mensen de fijnste tijd van het jaar. Persoonlijk heb ik er wat meer moeite mee, maar de overdaad aan najaars-lekkernijen maakt veel goed. Bedauwde druiven, aards smakende paddenstoelen, sappige peren en appels.

Voor de liefhebber is er tevens de jaarlijkse pop-up van de pompoen. Helaas heb ik met deze geel-oranje ferme knapen de relatie voorgoed verbroken, lees hier de details . “Rode uienrelish met port en pruimen” verder lezen

Verwarde personen zijn niet altijd de weg kwijt

Verwarde personen

Afgelopen week is ze overleden. Eén van mijn vele buurvrouwen. Acht dagen nadat ze opgenomen werd omdat ze, wegens een valpartij, niet meer voor zichzelf kon zorgen. Ik ken niet eens haar voornaam, simpelweg omdat ze nooit contact durfde te maken. Vijfendertig jaar ben ik haar blijven groeten, maar meer dan een schuchter “dag” kwam er al die jaren niet uit. Ze leidde een teruggetrokken bestaan.

Tijd was haar niet gegeven. Ze had het druk, veel te druk, om al haar paranoïde demonen te verslaan. Had ze nu wel of niet de voordeur goed gesloten? Zat de sleutel vervolgens in haar tas, of toch niet misschien? Moest ze niet eerst drie keer haar brievenbus legen, alvorens ze haar huisje mocht betreden? Haar leven bestond uit controleren en nog eens controleren of ze de controle wel correct had uitgevoerd. “Verwarde personen zijn niet altijd de weg kwijt” verder lezen

To the moon and back

Vannacht hadden we sinds lange tijd
weer eens een goed gesprek.

Je was niets veranderd in al die jaren
je kuifje nog net zo zwart als toen
de pret spatte uit je ogen en ook
je hoektandje blikkerde als voorheen.

We proostten en vierden het leven.
God, wat hebben we gelachen
het was weer even net als vroeger
jij met je kelkje Ketel
ik met mijn glaasje rood.

En toen de ochtend al ging gloren
heb ik rozen voor je gekocht
want hoe weldadig het ook was
vannacht, twintig jaar is lange tijd
verloren.

© 09-09-2018 Nell Nijssen