Chocolate chip cookies met cranberry’s

Chocolate chip cookies met cranberry’s

In huize Eetplezier wonen twee mensen. Eén ervan is een volhardende koffieliefhebber; de andere persoon (ik) een onwrikbare theeleut. G. en ik hoeven ook niet te proberen elkaars geneugten aan te bevelen, dat loopt geheid uit op een daverend meningsverschil. Dus kijk ik intussen al bijna 40 jaar naar dat griezelig straffe spul in het espressokopje van manlief en omgekeerd gruwelt hij van mijn gekookte glaasje water waar wat gedroogde blaadjes hun kleur in afgeven.

Zoals gezegd: ontussen zijn we afgeleerd om de bijzondere kwaliteiten van onze drankjes veelvuldig aan te prijzen. Het is zinloze tijdverspilling. G. gaat nooit aan de thee, ik nooit aan de koffie. Wat we gelukkig wel gemeen hebben is onze voorkeur voor het traditionele koekje bij de koffie/thee. Brosse, vers gebakken koekjes, zoals deze chocolate chip cookies met cranberry’s, zijn de laatste tijd toch echt favoriet. Met boter, suiker, bloem en eventueel een extra smaakmaker, ontstaat als vanzelf en bijna zonder moeite, een heerlijke lekkernij voor bij de koffie, uhhhh … thee.

“Chocolate chip cookies met cranberry’s” verder lezen

Pão de queijo of Braziliaanse kaasbolletjes

Pão de queijo is een typisch Braziliaans gerecht. Het zijn kleine gebakken deegbolletjes met een lichte kaassmaak. Het recept is al bekend sinds de 18e eeuw, maar pas vanaf de jaren 1950 is pão de queijo een populaire snack geworden.

Het hoofdbestanddeel van pão de queijo is tapioca- of cassavemeel. Je mengt dit met olie, zout, eieren, melk en kaas. Van buiten worden de bollen krokant en goudgekleurd, terwijl ze van binnen zacht en zelfs een beetje sappig zijn. Oké, er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hier de kwalificatie “sponzig” aan geven, maar kom op zeg, jij wilt toch zeker niet te boek staan als wereldvreemde eter? Ik niet in ieder geval. Liefst wil ik alles proeven wat maar enigszins eetbaar is.

Een pão de queijo kan een doorsnede hebben tussen de 3 en de 15 centimeter, en wordt als tussendoortje genuttigd of zelfs bij het ontbijt of avondeten.

Let op: wanneer je de tapioca eenmaal bij het olie-melkmengsel voegt, lijkt het even één grote, vlokkerige kauwgombal te worden. Trek je daar niets van. Blijf kneden en op den duur komt het goed.

“Pão de queijo of Braziliaanse kaasbolletjes” verder lezen

Minder vlees eten doe je zo

Minder vlees eten

Elk zichzelf respecterend modern mens doet anno 2019 klakkeloos wat de media hen dicteert. Zo ontstaat vanzelf de hype. Mensen staan niet graag alleen met hun gedachtegang en sluiten daarom dolgraag bij de kudde aan. Dat is veilig en vertrouwd. Mocht je het mis hebben met de door jouw bedachte ideëen, dan kun je je heel gemakkelijk verschuilen achter de wollige rug van je mede-mak-schaap.

Enfin. U herkent in het bovenstaande natuurlijk de amateur-psycholoog in mij. Van de kouwe, vette grond ook nog eens. Toch zit er een kern van waarheid in. Je moet wel heel zeker van je zaak zijn – bijna arrogant zelfs – om iets totaal nieuws te introduceren. Gelukkig blijven er wel altijd lieden die hun nek uit durven steken en die de markt willen veroveren met hun hybride automobielen, cryptovaluta of via smartphone te bedienen van kleur wisselende verlichting.

“Minder vlees eten doe je zo” verder lezen

Gemberkoekjes van Rutger van den Broek

Gemberkoekjes van Rutger van den Broek

Er is de laatste weken weer heel wat water door de Rijn gevloeid. En die rivier stroomt soms vervaarlijk dicht langs mijn huis. Bij tijd en wijle dien ik er zelfs voor te waken niet meegenomen te worden in die wild-stromende waterloop. Ik ben er moe van. Maar goed, gelukkig is er altijd weer licht aan het einde van de tunnel en durf ik een periode van zorg en vermoeienis met vertrouwen in de toekomst af te sluiten.

Niemand gelooft me natuurlijk – ik zelf voorop – dat de ultieme wijze van intense ontspanning tegenwoordig voor mij gelegen is in …… bakken! Wellicht is het de weerslag van enkele maanden kneuterige televisie in de vorm van HHB en het gunstige effect van de immer goedlachse Brabantse meesterbakker daarin of misschien is het wel mijn gestaag toenemende leeftijd, ik weet het niet. In ieder geval begin ik het gefröbel met bloem, suiker, boter steeds relaxter te vinden. Bij deze koekjes vormt het snijden van mooie, regelmatige plakjes enige concentratie, maar juist dit soort zaken maakt bakken voor mij rustgevend. Focussen op handelingen die niet tot de dagelijkse standaard behoren.

“Gemberkoekjes van Rutger van den Broek” verder lezen

Haverkoekjes met honing en kokos

Haverkoekjes met honing en kokos

Suiker is vergif. Daar zijn we het over eens, toch? Of wacht ….. vergif is een woord dat niet echt past in de wereld van culinaire geneugten. Laten we het er op houden dat suiker gewoon minder gezond is dan bijvoorbeeld een stronk boerenkool. Maar wees eerlijk: wie heeft er nu zin om boerenkool weg te knagen bij je geurige kopje thee? Dan smaakt zo’n knapperig koekje toch vele malen beter, nietwaar?

Nu vind ik verpakte koekjes al enkele jaren een grote ergernis. Ofwel er zit een overload aan kunst-en vliegmiddelen in, dat veelvuldig gecombineerd wordt met palm- of raapzaadolie (goedkope vetstoffen), ofwel ze zijn veeeeeel te zoet, ofwel ze smaken nergens naar. In ieder geval is de afbeelding altijd vele malen smakelijker dan de inhoud. Enfin, zelf koekjes bakken dan maar.

Gezondheidsfreaks zullen vast beweren dat onderstaande lekkernij alsnog een ruime hoeveelheid suiker bevat, maar kom op zeg, we hebben het nog steeds over koekjes, niet over droge beschuiten. Bovendien kun je de hoeveelheid zoetstof geheel naar eigen smaak verminderen.

En o, het recept is van Ottolenghi, misschien geeft dat wat meer vertrouwen dan mijn zelfverzonnen baksels.

“Haverkoekjes met honing en kokos” verder lezen

Franse gougères ofwel kaassoesjes

Franse gougères

Een druilerige zaterdagmiddag in Zeeland. Hoe verloopt die?

13.20 Administratie + bankzaken bijwerken. Ook voor mam nog een aantal dingen digitaal te regelen. Makkelijk al die diverse toegangscodes, digid’s en inlogcodes in combinatie met de daarbij behorende scanners en readers. Intussen heb ik een waslijst aan wachtwoorden weten te verzamelen.

13.30 Even opkijken van het gluren naar cijfers en letters: heee, de regen lijkt opeens wel natte sneeuw! Spreek ik het woord sneeuw uit, dan vlieg ik in gedachten altijd terug naar mijn eerste lessen in de Duitse taal: Drei Männer im Schee. Heer Schrijver, immer getooid in een lichtgrijze broek met een zolder van hier tot aan de Himalaya, keek mij licht verbolgen aan als ik de naamvallen weer eens verkeerd had.

Toen het examen naderde, begon ik in te zien dat hij misschien wel eens gelijk kon hebben. Feestjes en uitgaan vond ik aantrekkelijker dan die stomme Duitse naamvallen. Dus ging ik als een idioot stampen, stampen, stampen. Gevolg: nog altijd kan ik de naamvallen opdreunen … mit, nach, bei, seit, von ……Heee, nu wordt het opeens wel er-rug donker buiten.

“Franse gougères ofwel kaassoesjes” verder lezen